تفسیر قرآن

سوره نمل . آیه ( 44 )

قِيلَ لَهَا اُدْخُلِي اَلصَّرْحَ فَلَمّٰا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَ كَشَفَتْ عَنْ سٰاقَيْهٰا قٰالَ إِنَّهُ صَرْحٌ مُمَرَّدٌ مِنْ قَوٰارِيرَ قٰالَتْ رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي وَ أَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰانَ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِينَ

و به او گفتند: پاى به درون قصر گذار، پس چون در آن نظر كرد پنداشت بركۀ آبى است و ساقهاى پاى خود را برهنه كرد، سليمان بدو گفت: اين (آب نيست، بلكه) قصرى صيقلى از آبگينه است، (اينجا بود كه) زن گفت: پروردگارا من به خود ستم كرده‌ام و اكنون همراه با سليمان به پيشگاه خداوند، كه پروردگار جهانيان است، سر تسليم فرود مى‌آورم.