تفسیر قرآن

سوره نور . آیه ( 62 )

إِنَّمَا اَلْمُؤْمِنُونَ اَلَّذِينَ آمَنُوا بِاللّٰهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِذٰا كٰانُوا مَعَهُ عَلىٰ أَمْرٍ جٰامِعٍ لَمْ يَذْهَبُوا حَتّٰى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ اَلَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولٰئِكَ اَلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللّٰهِ وَ رَسُولِهِ فَإِذَا اِسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَ اِسْتَغْفِرْ لَهُمُ اَللّٰهَ إِنَّ اَللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

مؤمنان آنانند كه به خدا و پيامبر او ايمان آورده‌اند و هنگامى كه در كارى اجتماعى و عمومى با وى باشند بدون كسب اجازت از وى، (از نزد او) نمى‌روند، آنها كه از تو اجازه مى‌گيرند كسانى‌اند كه به خدا و پيامبر او ايمان دارند، اما (اى پيامبر) اگر از تو براى بعضى از كارهاى خود اجازت خواستند به هركس از آنان كه خواستى اجازت ده و براى آنان از خداوند طلب آمرزش كن، كه خدا آمرزنده‌اى مهربان است.