تفسیر قرآن

سوره نور . آیه ( 43 )

أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اَللّٰهَ يُزْجِي سَحٰاباً ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكٰاماً فَتَرَى اَلْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلاٰلِهِ وَ يُنَزِّلُ مِنَ اَلسَّمٰاءِ مِنْ جِبٰالٍ فِيهٰا مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشٰاءُ وَ يَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشٰاءُ يَكٰادُ سَنٰا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصٰارِ

نمى‌بينى كه خداوند ابرى را به حركت مى‌آورد وانگاه آن را درهم مى‌پيوندد و سپس فشرده‌اش مى‌سازد، زان‌پس قطره باران بينى كه از لابه لاى آن مى‌تراود و از آسمان (بر فراز) كوهها برف و تگرگى را كه در آنهاست فرومى‌بارد و آن را به هر كه خواهد مى‌زند و از هر كه خواهد برمى‌گرداند (و) برق آذرخشِ آنْ چنان است كه چيزى نمانده كه چشمها را نابينا سازد.