تفسیر قرآن
سوره نور . آیه ( 35
)
اَللّٰهُ نُورُ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكٰاةٍ فِيهٰا مِصْبٰاحٌ اَلْمِصْبٰاحُ فِي زُجٰاجَةٍ اَلزُّجٰاجَةُ كَأَنَّهٰا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبٰارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لاٰ شَرْقِيَّةٍ وَ لاٰ غَرْبِيَّةٍ يَكٰادُ زَيْتُهٰا يُضِيءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نٰارٌ نُورٌ عَلىٰ نُورٍ يَهْدِي اَللّٰهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشٰاءُ وَ يَضْرِبُ اَللّٰهُ اَلْأَمْثٰالَ لِلنّٰاسِ وَ اَللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
خداوند نور آسمانها و زمين است، حكايت نور او، حكايت چراغدانى است كه در آن چراغى است، آن چراغ درون بلورى است، آن بلور گويى ستارهاى تابناك است كه از (روغن) درخت زيتون مباركى شعله يافته كه نه شرقى است و نه غربى، گويى روغنش چنان است كه هرچند آتشى بدان نرسد، فروزان گردد؛ نورى بر سر نورى. و خدا هر كه را خواهد، به سوى نور خويش هدايت كند و خدا براى مردم مَثَل مىزند و خدا از همهچيز آگاه است.
