تفسیر قرآن

خدای سبحان در اين آيه و سه آيه بعد از سر موعظه و با تکريم به پيامبرش فرمان می دهد، که به علما و بزرگان يهود بگو: چرا به آيات خدا کفر می ورزيد و برای مؤمنين شبهه ايجاد می کنيد؟ در حالى كه می دانيد خداوند از اعمالتان آگاه است.

روزي پيرمردي از يهود به نام شمّاس بن قيس چون ديد جمعي از اوس و خزرج دشمني هاي سابق را فراموش کرده و با صلح و صفا دور هم نشسته اند، به جواني يهودي گفت: به ميان آ ن ها برو و آن ها را به ياد روزهاي گذشته انداز. او هم چنين کرد وآن دو دسته را وادار به تفاخر و تنازع نمود؛ به طوري که نزديک بود دو طايفه به هم بريزند. چون جريان به گوش پیامبر(ص) رسيد، فوراً به ميان آن ها رفت و با موعظه آرامشان ساخت، به طوري که دست در گردن يکديگر انداخته و گريستند. در اين هنگام اين آيه و سه آيه بعد نازل شد، که هم يهود را نکوهش كرد و هم به مسلمانان هشدار داد. (مجمع)

«آيات خدا» در اينجا يا آياتى است، كه در تورات در باره نشانه‏ های پيامبر اسلام (ص) وارد شده بود و يا مجموعه آيات و معجزاتی است كه به پيامبر اسلام (ص) نازل گرديده و حکايت از حقّانيّت او می کند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر