تفسیر قرآن

بعد از بيان قبولی توبه بعضی مي فرمايد: ولي کساني که پس از آشکار شدن حقّ و تمام شدن حجّت بر آن ها ايمان آورند، بعد كافر شوند و حتّیٰ بر کفر خود بيفزايند، خدا هيچ گاه توبه آن ها را نمي پذيرد و آن ها گمراهان واقعي اند».

کفر درکاتی دارد و ازدياد کفر، هبوط در درکات پايين تر است.

مرتد و از دين برگشته دو نوع است: مرتد ملّی کافری است که اسلام بياورد و پس از آن مجدداً کافر شود. مجازات چنین شخصی سبك است. و مرتدّ فطرى مسلمان زاده ای است که پس از بلوغ اظهار اسلام كند و سپس کافر شود، مجازات چنين شخصى سنگينى یعنی اعدام است.

تا لحظه پيش از مرگ که تکاليف شرعی هست، توبه هم پذيرفته است؛ ولی زمانی که انسان محتضر سخن کسی را نمی شنود و تنها فرشتگان الاهی را می بيند، ديگر نه تکليفی دارد و نه توبه اش پذيرفته خواهد شد.

امام صادق (ع) فرمود: اين آيه در مورد فلان و فلان و فلان نازل شد، که در ابتدای امر به پيامبر ايمان آوردند و چون ولايت علی به آن ها عرضه شد، انکار کردند، وقتی پيامبر (ص) فرمود: «مَن کُنتُ مَولاهُ، فَهذا عَلیٌّ مَولاهُ» سپس با بيعت با امير مؤمنان (ع) ايمان آوردند و چون پيامبر (ص) درگذشت، کافر شدند و بر بيعت خود پايداری نکردند و پس از آن با بيعت گرفتن برای خود از کسانی که با اميرمؤمنان (ع) بيعت کرده بودند، بر کفر خود افزودند، در ايشان اثری از ايمان باقی نماند.» (کافی، 1/420)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر