تفسیر قرآن

اين آيه مي فرمايد: «چگونه خدا گروهي را هدايت مي كند، که بعد از ايمان آوردن و گواهي دادن به حقّانيّت رسول و آمدن نشانه هاي روشن براي آن ها باز كافر شدند؟ خدا ستمكاران را که چنين حالتی دارند، به دين حق هدايت نمي كند.

يکي از انصار به نام «حارث بن سويد بن صامت» شخصي را به نام «محمّد بن زياد بن بلوي» از روي ستم کشت و براي فرار از مجازات مرتد شد و به مکّه گريخت.

بعد پشيمان شد و به برادرش «جلاس» در مدينه پيغام فرستاد، که از پيغمبر بپرسد: «آيا براي وي توبه هست؟» آيات فوق نازل شد و توبه ي وي را با شرايط خاصّي اعلام داشت. حارث به مدينه برگشت و مجدّداً ايمان آورد و تا آخر عمر هم به اسلام وفادار ماند. ولي يازده نفر ديگر، که به پيروی او از اسلام برگشته بودند، تا فتح مکّه در آنجا ماندند و با فتح مکّه افرادي از آنان، که زنده بودند، به اسلام گرويدند و توبه آنان هم پذيرفته شد. اين آيه نازل شد‌ و حکم مسلمانانی که مرتد شوند و از اسلام برگردند، بيان داشت.

و گفته شده: اين آيه در باره اهل کتاب نازل شده، که انتظار مبعث پيامبر اسلام را داشتند؛ ولی چون مبعوث شد، ار روی حسد و بغی به او ايمان نياوردند. (مجمع البيان)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر