تفسیر قرآن

بعد از اشاراتى در باره وجود نشانه‏ هاى روشن پيامبر اسلام در كتب انبيای پیشین، به عنوان اصلی كلّى می فرمايد: «خدا از پيامبران و امّتشان پيمان گرفت، كه اگر به شما كتاب و حكمت دادم؛ سپس پيامبري به سويتان آمد، كه تصديق كننده كتاب آسماني شماست، به او ايمان آوريد و ياريش كنيد؛ و لازمه اين همانا وحدت دين الاهى است. آن گاه خدا به آن ها فرمود: آيا گردن نهاديد و پيمان را پذيرفتيد؟ گفتند:‌ آري، گردن نهاديم. گفت: پس گواه باشيد و من نيز با شما از گواهانم.

انبيا داراى هدفى مشترك اند. پيامبران قبلى، آمدن انبياى بعدى را بشارت مى‏ دادند و از امّت هایشان نسبت به آنان پيمانِ ايمان و یاری می گرفتند و پيامبران بعدى، انبياى قبل را تصديق مى‏ كردند.

هر چند آيه شامل همه پيامبران و پيروانشان است؛ ولي از آيات ديگر و احاديث بر مي آيد، كه مصداق بارز بشارت انبيا، پيامبر خاتم يعني پيامبر اکرم اسلام (ص) است.

امام صادق (ع) در معنای این آیه فرموده: به ياد آر زمانى را كه خداى تعالىٰ از امّت انبيا پیمان گرفت، به اين كه هر امّتى پيغمبر خود را تصديق نموده، به آنچه آن پيغمبر آورده عمل كنند؛ و لي امّت ها به اين عهد وفا نكرده، بسيارى از شرايع آن را ترك و بسيارى را تحريف كردند. (مجمع)

اميرمؤمنان (ع) فرمود: خداي تعالیٰ از انبياي گذشته پيمان گرفت تا به امّت هاي خود مبعث و صفت رسول اكرم (ص) را خبر دهند، بشارت به آمدنش داده، امّت را فرمان دهند، كه تصديقش كنند. (مجمع و تفسير کبير)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر