تفسیر قرآن

گروهي از يهود مانند «ابي رافع» و «حي بن اخطب» و «کعب بن اشرف» چون ترسيدند، که با ايمان آوردن يهود به پيامبر اسلام (ص) موقعيّت اجتماعيشان به خطر افتد، آياتي که در تورات در وصف پيامبر خاتم يعني پيامبر اسلام (ص) بود، از بين بردند و حتّیٰ سوگند خوردند كه اين از ناحيه خود خداست. اين آيات در مورد اخطار به آن ها نازل شد. (مجمع)

اين آيه مي فرمايد: پيمان شکنان يهود، که عهد الاهی و سوگندهاي خود را به بهاي ناچيزي مي فروشند، در آخرت بهره اي نخواهند داشت؛‌ خدا با آن ها سخن نگويد‌ و روز قيامت به آن ها ننگرد و پاكشان نگرداند و آن ها را عذابي دردناك است».

روشن است که منظور از سخن گفتن خدا اين نيست که خدا مثل ما لب و دندان و زبان دارد و با به حرکت درآوردن آن ها حرف مي زند؛ بلکه منظور از سخن گفتن خدا يا با الهام قلبي است، که در دل بعضي افراد مي افکند و يا اصلاً اراده مي فرمايد، که امواج صوتي در فضا ايجاد شود؛ همانند سخناني که موسيٰ از خدا مي شنيد.

امیرالمؤمنین (ع) فرمود: «لايَنْظُرُ إِلَيْهِمْ» يعنی خيری به آن ها نمی رساند و نگاه خدا به بندگان نگاه رحمت بدانان است». (تفسير عياشی)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر