سوره آل عمران - آیه 49 - جزء 3
وَرَسُولًا إِلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُم بِآيَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ ۖ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُم مِّنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللَّهِ ۖ وَأُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِ اللَّهِ ۖ وَأُنَبِّئُكُم بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ
معنای آیه
و به رسالت و پیامبری به سوی بنی اسرائیل می فرستد که [به آنان گوید:] من از سوی پروردگارتان برای شما نشانه ای [بر صدق رسالتم] آورده ام؛ من از گِل برای شما چیزی به شکل پرنده می سازم و در آن می دَمم که به اراده و مشیّت خدا پرنده ای [زنده و قادر به پرواز] می شود؛ و کور مادرزاد و مبتلای به پیسی را بهبود می بخشم؛ و مردگان را به اِذن خدا زنده می کنم؛ و شما را از آنچه می خورید و آنچه در خانه هایتان ذخیره می کنید خبر می دهم؛ مسلماً اگر مؤمن باشید این [معجزات] برای شما نشانه ای [بر صدق رسالت من] است؛
تفسیر قرآن
و عيسيٰ رسولی است به سوي بني اسرائيل ، تا به آنان بگويد: من معجزه اي از پروردگارتان برايتان آورده ام؛ و آن اين که از گِل چيزي به شکل پرنده اي مي سازم، آن گاه در آن مي دمم، به اذن خدا پرنده اي مي شود و به اذن خدا كور مادرزاد و مبتلا به پيسي را شفا مي دهم و مردگان را زنده مي كنم و شما را از آنچه مي خوريد و در خانه هاتان ذخيره مي كنيد خبر مي دهم، اگر اهل ايمان باشيد، مسلّماً در اين امر برايتان نشانه اي از حقيقت است.
«بِاِذنِ اللهِ» براي عدم توهّم فرزند خدا بودن عيسيٰ (ص) و نشانِ دانستن آن معجزات براي رسالت اوست؛ چنان كه در آخر آيه فرموده: اگر به خدا، اعتقاد داريد، بپذيريد كه اين امور از معجزاتي اند، كه خدا به پيامبرانش براي اثبات نبوّتشان عطا مي فرمايد.
از اين آيه بر مي آيد، نظر اشاعره، که مي گويند: «همه ی معجزات کار خداست» درست نيست؛ زيرا در اين آيه عيسي (ع) نفرموده «خدا می آفريند، کور و برص دار را شفا مي دهد و مرده را زنده مي کند»؛ بلکه بالصّراحه گفته است: «اَخلُقُ: من خلق می کنم»، «اُبرِئُ: من شفا مي دهم» و «اُحيِ المَوتيٰ: من مرده ها را زنده مي کنم»؛ و در آخر هم فرموده: «بِاِذنِ الله»؛ يعني همه اين کارهاي من به اذن خداست.
آري، اولياء الله به اذن خدا مي توانند به هنگام لزوم در جهان آفرينش تصرّف کرده و بر خلاف جريان طبيعي، حوادثي به وجود آورند.
جمله هاى «اُبرِئُ: بهبودى مى بخشم» و «اُحْيِ الْمَوْتىٰ: مردگان را زنده مى كنم» كه به صورت فعل متكلّم ذكر شده، دليل بر صدور اين كارها از خود عيسیٰ و استمداد از نيروى الاهى است و تفسير آن ها به دعا كردن پيامبران چنان که نويسنده «المنار» ادّعا کرده تفسير بى دليلى است.
قرآن شريف «انجيل» را نيز کتاب واحدي مي داند، که به عيسيٰ (ص) نازل شده «وَ اََنزَلَ التَّوراةَ وَالاِنجيلَ مِن قَبلُ هُدًي لِلنّاسِ» (آل عمران 3/3)؛ از اين رو، انجيل هاي چهارگانه : (متیٰ، لوقا، مرقس و يوحنّیٰ) بعد از حضرت عيسي (ع) تأليف يافته اند.
امام رضا (ع) در پاسخ اين كه چرا هر پيامبري نوعي از معجزات داشته، فرمود: در عصر موسيٰ ساحران فراواني بودند و موسي (ع) عملي انجام داد كه همه ساحران در برابر آن عاجز ماندند.
در زمان مسيح پزشكان مهارت فوق العادّه اي در معالجه بيماران داشتند و عيسيٰ با درمان بيماران غير قابل علاج، بدون استفاده از وسائل مادّي، حقّانيّت خود را به ثبوت رساند. و در عصر پيامبر اسلام (ص) خطبا و شعراي فصيح و بليغ بودند، كه همگي در برابر فصاحت و بلاغت قرآن به زانو درآمدند. (بحارالانوار 19/5)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر