تفسیر قرآن

خداوند بعد از بيان اهمّيّت انفاق در راه خدا، در اين آيه بعضى از شرائط آن را ذكر مى‏کند و مي فرمايد: آنان كه اموال خود را در راه خدا انفاق مي كنند، سپس در پي آنچه انفاق مي كنند، نه منّتي می نهند و نه آزاري مي رسانند، پاداششان نزد پروردگارشان محفوظ است؛ بنابراين، نه از آينده ترسي خواهند داشت و نه اندوهي از آنچه بخشيده اند؛ زيرا با منّت يا آزار به فقير، ناراحتي روحي حاصل براي او بيش از انفاقی است که به او رسانده است.

علمای اخلاق گفته ‏اند: هر گاه انفاقى به كسى كنى و بدانى كه سلام كردن تو به او، بر او گران است و يادآور خاطره بخشش به او، بر او سلام نكن. (تفسير ابو الفتوح)

پيامبر اكرم (ص) فرمود: «مَن اَسدىٰ اِلىٰ مُؤمِنٍ مَعروفاً ثُمَّ آذاهُ بِالكَلامِ اَو مَنَّ عَلَيهِ فَقَد اَبطَلَ صَدَقَتَه‏ُ: آن كه به مؤمنى نيكى كند، سپس او را با سخنى آزار دهد يا بر او منت گذارد، انفاقش را باطل كرده است» (تفسیر برهان)

كسى كه چيزى به ديگرى مى‏ دهد و منّتى بر او مى‏ گذارد و يا با آزار خود او را شكسته دل مى‏ سازد، چه بسا آن تحقيرها و شكست‏ هاى روحى به مراتب بيش از زیان مالى باشد كه به او بخشيده است.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر