سوره بقره - آیه 239 - جزء 2
فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا أَوْ رُكْبَانًا ۖ فَإِذَا أَمِنتُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَمَا عَلَّمَكُم مَّا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ
معنای آیه
پس اگر [از دشمن یا حیوانات درنده یا خطر دیگر] ترس داشتید، [نماز را] پیاده یا سواره بخوانید و هنگامی که امنیت یافتید، خدا را [با خواندن نماز] یاد کنید، نمازی که آن را در ضمن سایر برنامه های دینی که دانای به آنها نبودید، به شما آموخت.
تفسیر قرآن
امّا اگر از دشمن يا خطر ديگري مي ترسيد، پياده يا سواره نماز را به جاي آريد. و چون امنيّت يافتيد، خدا را همان گونه كه يادتان داده و نمي دانستيد ياد كنيد». يعني در سخت ترين شرايط چون صحنه جنگ يا مواجهه با درّنده اي نماز ترک نمي شود.
هر چند رعايت قبله لازم نيست و رکوع و سجود را بايد با اشاره انجام داد.
امام كاظم (ع) در جواب شخصى كه پرسيد: اگر درّنده اى به ما حمله كرد و وقت نماز تنگ بود چه كنيم؟ فرمود: با همان وضعى كه داريد نماز بخوانيد، گر چه پشت به قبله باشد. (نورالثقلين)
پيامبر اکرم (ص) در جنگ احزاب با اشاره نماز خواند و اميرمؤمنان (ع) در بعضى از جنگها مى فرمود: هنگام جنگ با اشاره نماز بخوانند.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر