تفسیر قرآن

از آنجا که تحريف دين و کتمان حقايق کتاب الاهی يا تعويض آيات آن و نيز تفسير به رأی، همه به حبّ دنيا و وسيله قرار دادن دين برای رسيدن به لذّات زودگذر دنيوی است، در اين آيه می فرمايد: کسانی كه آنچه را خدا در كتاب نازل كرده كتمان مي كنند و آن را به بهاي اندك مي فروشند، جز آتش به شكم هاشان فرو نمي برند. خدا روز قيامت نه با آن ها سخن گويد، نه از گناه پاكشان سازد و عذاب دردناکي خواهند داشت.

به اجماع مفسّرين اين آيه در مورد يهود و نصارا نازل شده که هر چند هم حقّانيّت اسلام را فهميده بودند و هم نشانه های پيامبر اسلام (ص) را با آنچه در تورات و انجيل بيان شده بود می شناختند، به خاطر منافع دنيا و رياست طلبي کتمان کردند و اسلام را نپذيرفتند

ولی آيه کلّي است و شامل مسلماناني هم مي شود، که حديث غدير و غيره را که دلالت قاطع بر خلافت بلافصل علي (ع) از پيامبر اکرم (ص) دارند و از نظر کتاب هاي خودشان هم غير قابل انکارند، ناديده مي گيرند و به جاي هدايت مردم به پيروي از ائمّه معصومين (ع) آن ها را به پيروي از بني اميّه و بني عبّاس و ساير طواغيت ظالم و فاسق و غاصب مي کشانند.

راستي حرف نزدن و اعتنا نكردن خدا با کتمان¬کنندگان حق بالاترين عذاب است؛ ولي لازمه حرف زدن خدا اين نيست، که دهان و زبان و گلو و غيره داشته باشد؛ بلکه خداوند با قدرت نامتناهيش اراده ی ايجاد هر سخني کند، ايجاد مي شود

بنا بر اين آيه يكى از بزرگ ترين مو اهب الاهى با مؤمنین در آخرت این است كه خدا با آن ها همچون پيامبران الاهى گفت و گو می کند.

اين آیه دلیل بر تجسّم اعمال در آخرت است؛ زیرا مى ‏فرماید: اموال حرامى كه اينان از این طريق می خورند، در واقع آتشى است كه در دل آنها وارد مى‏ شود و در رستاخيز به شكل واقعى خود مجسّم خواهد شد.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر