تفسیر قرآن

در اين آيه برای دل خوش کردن پيامبر اسلام (ص) مي فرمايد: ما تو را به حقّ بشارت دهنده و بيم دهنده فرستاديم و تو هم مأمور ابلاغ رسالتی نه ضامن نتيجه؛ پس از اين که مشرکين بهانه جويي مي کنند و در نتيجه به جهنّم مي روند، تو را در برابر اهل جهنّم بازخواست نخواهند کرد.

قرآن کریم مكرّر فرموده: آنچه بر خداوند است، فرستادن پيامبرى معصوم با منطق حقّ همراه با بشارت و انذار است. حال این خود مردم هستند، كه آزادانه يا حقّ را مى ‏پذيرند و يا سرسختانه کفر می ورزند.

کسانی كه مى ‏پندارند تنها تشويق براى تربيت انسان كافى است، سخت در اشتباهند؛ همان گونه كه افرادى كه پايه تربيت را تنها بر تهديد مى ‏گذارند در اشتباه اند.

انسان مجموعه ‏اى است از بيم و اميد و تعادل ميان اين دو لازم است؛ چه اگر تشويق و اميد از حد بگذرد باعث جرئت و غفلت است واگر بيم و انذار بيش از اندازه باشد نتيجه‏ اش يأس و نوميدى است؛ از اين رو در آيات قرآن انذار و بشارت در كنار هم آمده است.

دشمن، به كم راضى نيست. تنها با محو مكتب شما راضى مى ‏شود. ديندارى كافر پسند، همان كفر است.

در «قاموس كتاب مقدّس» آمده: فدا اشاره به كفّاره خون گران بهاى مسيح است، كه گناه جميع ماها بر او گذارده شد و گناهان ما را در جسد خود بر صليب متحمّل شد.»! مسلّماً اين اعتقاد افراد را در ارتكاب گناه جسور مى‏ كند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر