تفسیر قرآن

در اين آيه در پاسخ يکی از بهانه های مشرکان برای ايمان نياوردن می فرماید: «نادانان (مشرکان) گفتند: اگر خدا با محمّد سخن گفته و به او وحي فرستاده، چرا با ما هم سخن نمي گويد يا آيه اي هم بر ما نازل نمي شود؟» گذشتگان آن ها (بعضی از مردم زمان حضرت موسیٰ و عیسیٰ) هم به آن پيامبران خدا نيز چنين مي گفتند؛‌ پس اهل کتاب و کفّار در طرز فکر و عقايدشان مثل هم اند؛ دل ها و افكارشان شبيه يكديگر است. ما نشانه هاي صدق نبوّت و کتاب تو را به اندازه کافي براي آنها که حقيقت جو و اهل يقين اند روشن ساخته ايم. اما از آن ها بهره نمى‏ گيرند، مگر مردمى كه حق طلب باشند و امّا برای اينها كه علمى ندارند و دل هاشان در پس پرده جهل است، سودى ندارد.

اوّلاً، سخن گفتن خدا با کسي و وحي به او،‌ نياز به پاکي و علوّ روح بالايي دارد که هر کسي واجد آن نيست.

نزول آيات و معجزات بر هر كس درست به آن مى ‏ماند كه از سيم ‏هاى بسيار نازك انتظار داشته باشند، همان برق فوق العاده قوى در كابل هاى قوى در آن ها نیز جریان داشته باشد.

ثانياً، اگر منظور اين بهانه گيران صدق گفتار ادّعای رسالت پيامبر اسلام (ص) است، همين قرآنی که بر او نازل شده، نشانه روشنى بر صدق گفتار اوست و ديگر لازم نيست، كه بر هر فردی آياتى نازل شود؟

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر