تفسیر قرآن

و در اين آيه برای اثبات فرزند نداشتن خدا می فرمايد: خدا آسمان ها و زمين را به طور ابداع يعني بدون الگو و تقليد از ديگري آفريده است؛ زیرا هم مواد خام اشيا را آفريده و هم صورت هاي آن ها را ابتكار كرده است؛ و هر چه را اراده کند به او می گويد: «باش، موجود مي شود»؛ پس چگونه فرزند گرفتن به خدا نسبت می دهيد؟

منظور از «وقتي خدا اراده موجود شدن چیزی کند، مي گويد: باش، پس موجود مي شود»، اين نيست که همان لحظه موجود شود؛ بلكه خدا اراده فرموده فرشتگان که مادّه اي ندارند فوري و بدون زمان ايجاد شوند؛

ولي در مورد مادّيّات اراده فرموده، که به تدريج و در طيّ مراحلي ايجاد شوند، چنان كه مثلاً انسان پس از طيّ مراحلي از نطفه، علقه، مضغه، جنين، نوزاد، کودک، نوجوان، جوان، ميانسال و پيري به کمال مي رسد.

اميرمؤمنان (ع) فرموده: «لَمّا اَرادَ کَونِهِ يَقولُ لَهُ: کُن، فَيَکونُ، لابِصَوتٍ يُقرَعُ وَ لانِداءٍ يُسمَعُ؛ وَ اِنَّما کَلامُهُ سُبحانَهُ فِعلٌ مِنهُ اَنشَأهُ: چون خدا چيزی را اراده کند، می گويد: باش، پس می شود، نه به وسيله صوتی که شنيده شود، بلکه کلام خدای سبحان فعلی است که انجام می دهد.» (بحار4/54)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر