سوره بقره - آیه 112 - جزء 1
بَلَىٰ مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِندَ رَبِّهِ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ
معنای آیه
آری، کسانی که همه وجود خود را تسلیم خدا کنند در حالی که نیکوکارند، برای آنان نزد پروردگارشان پاداشی شایسته و مناسب است، نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می شوند.
تفسیر قرآن
آن گاه به صورت يك قاعده كلّي مي فرمايد: آري، آن كه به درگاه خدا رو آرد و نيکوکار باشد، پاداش او نزد پروردگارش ثابت است و به هيچ وجه خوف و غمي ندارد.
این آیه بیان می دارد بهشت به ادّعا و شعار به كسى داده نمى شود، بلكه به ايمان و تسلیم فرمان خدا بودن و عمل صالح و نیکوکاری است.
«هُوَ مُحْسِنٌ» یعنی نيكوكارى بايد سيره انسان باشد، نه گذرا.
پيامبر اکرم (ص) فرموده: عاقل حساب نفسش کند و براي بعد از مرگ عمل نمايد؛ و عاجز عقل خود را تابع هواي نفس خود گرداند و تمنّا بر خدا کند. (منهج الصّادقين)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر