تفسیر قرآن

از آيات قرآن كريم و نيز زندگي يهود در طول تاريخشان تاکنون بر مي آيد، که آنان به سبب مشاهده ی کثرت بعثت انبياي الاهي در بين خود، مردمي خودخواه، خود بزرگ بين و نژادپرست مي باشند؛ تا جايي که خود را فرزندان و دوستان خدا مي دانند (مائده 5/18) و با اين پندار باطل معتقدند که هرکس يهودي نباشد به بهشت نخواهد رفت و معتقدند خود هر چند هم خلاف کنند، جز چند روز به جهنّم نخواهند رفت.

قرآن كريم روي همه ی اين پندارهاي موهوم خطّ بطلان کشیده، مي فرمايد: اي پيامبر ما، به آنان بگو: اگر چنان که مدّعي هستيد از ميان مردم سراي آخرت نزد خدا مخصوص شماست، آرزوي مردن کنيد، اگر راست مي گوييد.»؛ زيرا بنا بر ادّعايتان، هم به ديدار پروردگارتان نائل خواهيد شد و هم به بهشت خواهيد رفت.

انسان اگر به مرتبه يقين برسد، هرچه به مرگ نزديك‏تر مى‏ شود، بیشتر احساس قرب و وصول به لقا و ديدار الاهى مى‏ كند.

امیرالمؤمنین (ع) فرمود: «وَالله لِابنِ اَبى طالب آنَسَ بِالمَوتِ مِنَ الطِّفلِ بِثَدىِ اُمِّهِ: به خدا سوگند علاقه فرزند ابوطالب به مرگ از علاقه طفل به پستان مادر بيشتر است. (بحار 28/ 233)

و چون اَشقَی الاَشقِيا ضربت بر سر امام علی (ع) وارد کرد فرمود: «فُزتُ وَ رَبِّ الكَعبَةِ: قسم به پروردگار كعبه رستگار شدم.

امام حسين (ع) در كربلا هر چه به ظهر عاشورا و زمان شهادت نزديك مى ‏شد، صورتش برافروخته و شكوفاتر مى ‏گرديد و وقتى در شب آخر از يارانش پرسيدند: مرگ نزد شما چگونه است؟ مرگ را شيرين مى ‏دانستند و حتّىٰ در آن شب با يكديگر مزاح مى‏ كردند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر