سوره نبأ - آیه 36 - جزء 30
جَزَاءً مِّن رَّبِّكَ عَطَاءً حِسَابًا
معنای آیه
[این] پاداشی کافی و به اندازه از سوی پروردگار توست.
تفسیر قرآن
و در پايان ذكر اين نعمت ها به يک نعمت معنوی ديگر اشاره کرده، مي فرمايد: اين پاداش و عطيّه اي کافی از پروردگارت است. یعنی پاداشهاى الاهى، عطا و تفضّل اوست نه اينكه ما طلبى داشته باشيم.
من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم
لطف ها مى كنى اى خاك درت تاج سرم
گفته اند: در اين آيات جزاي متّقين را به ربّ نسبت داد و ربّ را به رسول خدا (ص) اضافه كرد، تا به اين وسيله از آن جناب احترامي به عمل آورد؛
ولي در جزاي طاغيان آن را به ربّ نسبت نداد، تا بفهماند خداوند منزّه از رساندن شرّ است، هر شرّي كه باشد به دست خود طاغيان درست مي شود.
چنان كه جاي ديگر فرموده: «ذالِكَ بِما قَدَّمَت اَيديكُم: این به سزاي اعمالي است كه با دستان خويش پيش فرستاده ايد». (انفال 8/51)
چه بشارت و نعمتى از اين بالاتر، كه بنده ضعيف، مورد نوازش و الطاف خداوند عالميان قرار گيرد و او را اكرام كند و خلعت بخشد؟
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر