تفسیر قرآن

بعد از بيان قدرت خدا بر همه چيز از جمله احيای زمين های مرده به وسيله ی نزول باران، كه خود نوعی معاد در عالم گياهان است، به امكان رستاخيز می پردازد ومی فرماید: «پس آدمي بايد به غذاي خويش بنگرد» كه چه تحوّلاتی پيدا مي كند، تا به صورت غذا در اختيار او قرار مي گيرد، تا به زندگي ادامه دهد؟».

دقّت در اين مورد به وضوح دست پروردگاري توانا و حكيم در آفرينش و پرورش آن خواهد يافت‌ و در نتيجه به شكرگزاري و سپاسگزاری از او نیز مي پردازد.

بعضی گفته اند: نگاه كردن به مواد غذايى یعنی هنگامى كه انسان بر سر سفره مى‏ نشيند دقيقا بنگرد، كه از راه حلال تهيّه شده اند يا حرام؟

امام باقر (ع) فرموده : عِلمُهُ الَّذي يَأخُذُهُ،‌ عَمَّن يَأخُذُهُ:‌ منظور از «طعام» در اينجا علم و دانشي است، كه غذاي روح انسان است و بايد بنگرد، كه آن را از چه كسي گرفته است؟ (كافي، كتاب فضل علم،‌ باب نوادر، ح 8)

اميرمؤمنان (ع) به فرزندش امام حسن(ع) فرمود: عجب دارم از آن ها كه به غذاي جسم خود مي انديشند، امّا در غذاي روحشان دقّت نمي كنند، خوراك زيانبار را از شكمشان دور مي دارند؛ امّا قلب خود را به مطالب مُهلك آكنده مي سازند. (سفينة البحار، مادّه «طعم)

آیه با جامعیّتش شامل همه این معانی می شود.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر