سوره انفطار - آیه 6 - جزء 30
يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ
معنای آیه
ای انسان! چه چیزی تو را به پروردگار بزرگوارت مغرور کرده است؟
تفسیر قرآن
بعد از بيان رخدادهاي هولناكي در مورد قيامت، براى بيدار كردن انسان از خواب غفلت و توجّه به مسئوليّت هايش در برابر پروردگارش، با يك استفهام توبيخي و در عين حال با نوعي محبّت مي فرمايد: «اي انسان، چه چيز تو را به پروردگار كريمت كه اين همه مواهب و نعمت هاي مادّي و معنوي به تو عنايت فرموده، مغرور ساخته است؟».
آيا شايسته است چنين موجود شريفى در برابر چنان پروردگار مهربانی جسور گردد و يا در انجام اوامر و نواهيش كه همه به سود خود او هستند، نافرمانی کند؟
حضرت امير (ع) فرموده: برهان گناهكار، نادرست ترين برهان هاست و عذرش از توجيه هر فريب خورده اي بي اساس تر و خوشحالي او از عدم آگاهي اوست. اي انسان، چه چيز تو را بر گناه جرأت داد و در برابر پروردگارت مغرور ساخته؟ و بر نابودي خود علاقه مند كرده است؟ آيا بيماري تو را درمان نيست و خواب زدگي تو بيداري ندارد؟ چرا آن گونه كه به ديگران رحم مي كني، به خود رحم نمي كني؟ (نهج البلاغه، خطبه 223)
پيامبر اكرم (ص) به هنگام تلاوت اين آيه فرمود: «غَرَّهُ جَهلُهُ: نادانيش او را مغرور و غافل ساخته است!». (مجمع البيان و درّ منثور)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر