تفسیر قرآن

بعد از ذكر دلائلی بر معاد، در اين آيه براي بيان قدرت خدا بر خلقت دوّم انسان­ ها در قيامت،‌ مي‏ فرمايد:

«آيا كسی كه قادر بر آفرينش اين آسمان عظيم با اين همه ثوابت و سيّارات و با اين موجوداتشان با اين نظم دقيق که يك نمونه­ آن نظام ‏هاى موجود در خود انسان است، قدرت ندارد، که پس از مرگشان همانند آنان را بيافريند؟!»

و از آنجا كه پاسخ اين سؤال در دل هر انسان عاقلی آماده است، بلافاصله می­ فرمايد: چرا، مي‏ تواند؛ چون او آفريننده­ ی بسيار داناست.

«علّامه طباطبايي» می فرمايد: از آنجا که انسان موجودی است مركّب از نفس و بدن، و بدن انسان در دنيا همواره دستخوش تحليل رفتن و دگرگون شدن است و پيوسته اجزای آن تغيير می­‏ كند، و از آنجا كه هر مركّبى با نابودی يك جزءاش نابود مى‏ شود، در نتيجه انسان در هر آنى، غير از انسان قبل است و اين شخص آن شخص نيست، ولی شخصيّتش هست و اين بدان جهت است كه روح آدمى شخصيّتش را در همه آنات حفظ مى‏ كند، چون روح آدمى مجرّد است و منزّه از مادّه و تغييرات عارض از طرف مادّه است، از اين­­ رو ايمن از مرگ و فناست. (المیزان)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان