سوره فاطر - آیه 9 - جزء 22

وَ اَللّٰهُ اَلَّذِي أَرْسَلَ اَلرِّيٰاحَ فَتُثِيرُ سَحٰاباً فَسُقْنٰاهُ إِلىٰ بَلَدٍ مَيِّتٍ فَأَحْيَيْنٰا بِهِ اَلْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهٰا كَذٰلِكَ اَلنُّشُورُ

معنای آیه

خداست كه بادها را مى‌فرستد تا ابرى را برانگيزند وانگاه ما آن ابر را به سوى سرزمينى مرده مى‌رانيم و زمين را از پسِ مردنش با آن زنده مى‌سازيم؛ زنده شدن دوبارۀ مردگان نيز اين‌چنين است.

تفسیر قرآن

آن­گاه با بيان جالبی برای اثبات مبدأ و معاد آنها را قرين كرده، می­ فرمايد:

خدا كسي است، كه بادها را فرستاد، تا ابري را به حركت در آورند؛ پس ما اين ابر را به سوي سرزمين مرده و بي­ گياهي مي ‏رانيم و به وسيله ­ی آن زمين را بعد از مردنش زنده مي‏ كنيم؛ زنده شدن مردم بعد از مرگ نيز همين­ گونه است؛ يعني وقتي دوران زندگي انسان­ها به سر رسيد، دوباره در قيامت براي حساب و پاداش و كيفر زنده مي­ شوند.

اين بهار نو ز بعد برگ ريز          هست برهان بر وجود رستخيز

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

---