تفسیر قرآن

بعد از اشاره به وضع ملائكه كه واسطه ‏هايى در رساندن نعمت بين خالق   و خلقند، به خود نعمت‏ ها اشاره كلى نموده مى‏ فرمايد:

عموم نعمت‏ ها از خداى سبحان است، نه غير او، پس تنها رازق خداست؛ و چون رازق تنها خداست؛ پس تنها او پروردگار شماست؛ از این ­رو وعده خدا در مورد بعث و عذاب دادن كفّار و آمرزش مؤمنين صالح حق است؛ پس می ­فرماید:

  هر آن درِ رحمت که خدا به روی مردم گشاید، کسی نتواند آن را ببندد    و هرچه را بندد، جز او گشاینده ­ای ندارد و او پیروزمندی حکیم است.

هرچند شيطان و نفس، اعمال بد انسان را برايش نيك جلوه مي ­دهند؛‌ ولي چون اين خدا است كه اين دو را آفريده، هدايت و ضلالت را به خدا نسبت داده؛ از طرفي، خدا انسان را طوري آفريده، كه با تكرار کاری، بدان عادت كرده و در نظرش نيك جلوه مي­ كند.

از آن­ رو، از رزق و نعمت تعبير به رحمت كرد، كه بيان دارد افاضه­ حق تعالىٰ از رحمت اوست و توقّع هيچ سود و كمالى از بندگان ندارد.

در پايان فرموده: «وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ:  او قدرتمندي شكست­ ناپذير است» يعنی نه كسی می ­تواند جلو عطايش را بگيرد و نه كسى می ­تواند مانع عطايش شود. و از سوی ديگر عطا و منع خدا ناشی از حكمت  و مصلحتی است، چون او حكيم است.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان