معنای آیه
در اين آيات آخر به پيامبر اسلام (ص) دستور مى دهد كه مشرکین را با دلائل مختلف به سوى حق یعنی هدایت به مبدأ و معاد دعوت کن و در این آیه می فرمايد:
«به آنها بگو: من تنها شما را به يك چيز اندرز مي دهم یعنی خير و صلاح شما در اين می بینم كه دو نفر دو نفر، يا يك نفر يك نفر، (نه افراد زیاد که با جنجال و تعصّب همراه باشد) براي خدا قيام كنيد، آنگاه انديشه كنيد، تا اعتراف كنيد، اين پيغمبر شما كه چهل سال هم نشين شما بوده و جز فكر صائب و صدق گفتار وامانت از او نديده ايد، هيچ گونه اختلال فكري و جنون ندارد؛ بلكه او فقط بيم دهنده ی شما از عذاب الاهي است.
بعضی هم گفته اند: «تَتَفَكَّروا: بينديشيد» به طور مطلق بیان می دارد در همه چیز ـ مخصوصاً در این چهار مسأله: از كجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بوده؟ به كجا مى روم؟ و اكنون در كجا هستم؟
در این آیه «ايمان به خدا» مسلّم گرفته شده، چون توحيد يك امر فطرى است كه حتّىٰ بدون انديشه روشن است.
حسن صيقل گويد: از امام صادق (ع) در باره ی آنچه مردم روايت مي كنند كه: «يك ساعت انديشيدن بهتر از عبادت يك شب است» پرسيدم وگفتم: چگونه بينديشد؟ فرمود: وقتي از خرابه يا خانه اي مي گذرد بگويد: كجايند ساكنينت، كجايند سازندگانت، چرا سخن نمي گويي؟ (كافي، كتاب ايمان و كفر، باب تفكّر، حديث 2)
امام رضا (ع) فرموده: عبادت به نماز و روزه ی بسيار نيست، بلكه تفكّر در امر خداست؛ اگر چه نتيجه نماز و روزه اندك ولي با معرفت و نورانيّت دل باشد. (كافي، كتاب ايمان و كفر، باب تفكّر، حديث 4)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر