سوره سبا - آیه 14 - جزء 22
فَلَمّٰا قَضَيْنٰا عَلَيْهِ اَلْمَوْتَ مٰا دَلَّهُمْ عَلىٰ مَوْتِهِ إِلاّٰ دَابَّةُ اَلْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ فَلَمّٰا خَرَّ تَبَيَّنَتِ اَلْجِنُّ أَنْ لَوْ كٰانُوا يَعْلَمُونَ اَلْغَيْبَ مٰا لَبِثُوا فِي اَلْعَذٰابِ اَلْمُهِينِ
معنای آیه
و آنگاه كه مرگ را بر سليمان مقرر داشتيم هيچ‌كس، جز موريانه كه عصاى او را مى‌خورد، آن جماعت را به مرگ وى رهنمون نشد، و چون به زمين افتاد جنّيان دانستند كه اگر علم غيب داشتند (در اين مدت) در آن رنج خواركننده باقى نمى‌ماندند.
تفسیر قرآن
اين آيه در مورد مرگ عبرت انگيز سليمان مي فرمايد:
وقتی مرگ را براي او مقرّر كرديم، كسي مردم را از مرگ او آگاه نساخت، مگر موريانه ای كه عصاي او را خورد، تا عصا شكست و پيكر سليمان فرو افتاد. و هنگامي كه پيكرش فرو افتاد، جنّيان دريافتند، كه اگر غيب مي دانستند، در آن رنج خفّت بار نمي ماندند؛ بلکه زودتر دست از كار مي كشيدند.
روزي سليمان در قصرش به عصايش تكيه كرده و به لشكريان جنّ كه برايش كار مي كردند، نگاه مي كرد. در اين اثنا مردي را در قصر خود ديد، پرسيد: تو كيستي؟ گفت: من آنم كه نه رشوه مي پذيرم و نه از شاهان پروايي دارم، من ملك الموتم؛ پس جانش را گرفت، در حالي كه سر پا بر عصايش تكيه كرده بود. (تفسير برهان)
اميرمؤمنان (ع) مي فرمايد: خداوند حكومت جنّ و انس را همراه با نبوّت و مقام قرب در اختيار سليمان قرار داد؛ امّا وقتی پيمانه عمرش لبريز و روزي او تمام شد، تيرهاي مرگ از كمان هاي نيستي بر او باريدن گرفت و خانه هايش بي صاحب ماند. (نهج البلاغه، خطبة 182)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر