تفسیر قرآن

در اين ­آيه با استفهام انكاري مي­ فرمايد:

آيا كسي كه با ايمان باشد، همانند كسي است، كه فاسق است؟!

امام باقر (ع) فرمود: على بن ابى­ طالب (ع) و وليد بن عقبه با هم مشاجره كردند، وليد بن عقبه، گفت به خدا سوگند، زبان من از تو گوياتر، نيزه ‏ام از نيزه تو تيزتر و در صف تيراندازان ثابت‏ قدم ‏ترم، على (ع)  فرمود ساكت باش، تو تنها فاسقى و بس، پس خداى تعالىٰ اين آيه را نازل كرد: «أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لايَسْتَوُونَ». (مجمع، قمى و درّ منثور)

در احتجاج طبرسی آمده: امام حسن (ع) در احتجاج با عدّه ‏اى از اطرافيان معاويه به وليد بن عقبه فرمود: اما تو اى وليد، به خدا سوگند من تو را به خاطر دشمنى ‏ات با على ملامت نمى‏ كنم, زيرا آن جناب تو را  به خاطر مى‏ گسارى‏ ات هشتاد تازيانه زد و پدرت را هم در جنگ بدر  با دست خود به سخت‏ ترين وجهى بكشت؛ ولى فقط از تو مى ‏پرسم: چگونه او را ناسزا مى ‏گويى؟ با اين­كه خدا او را در ده آيه از قرآن مؤمن خوانده و تو را در قرآن فاسق معرّفى كرده و فرموده: «اَ فَمَن كانَ مُؤمِناً كَمَن كانَ فاسِقاً لايَسْتَوُونَ» (احتجاج طبرسى، ج 1، ص 412)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر