معنای آیه
آنگاه خطای مردم را در مبادرت به خشنودی و نوميدی بيان مى كند و مى فرمايد:
«مگر اينان نمی دانند، كه خدا روزي را براي هر كه بخواهد فراخ مي سازد يا تنگ مي گيرد؟ به راستی که در این امر برای اهل ایمان نشانه هاست».
و از آنجا که كمی و زيادی روزی انسان به خواست خداست، بايد بداند هم آن رحمتی كه به وى رسيده و هم آن ناملايمی كه به او رسيده هر دو با مشيّت خدا قابل زوال اند، پس نبايد به نعمتی كه ايمن از فقدانش نيست خوشحال شود و از ناملایمی كه اميد زوالش هست نوميد گردد.
از عالمى پرسيدند: مَا الدَّليلُ عَلىٰ اَنَّ لِلعالَمِ صانِعاً واحداً: چه دليلى است بر اينکه عالم را خالقى يكتاست؟ گفت: به سه دليل: ذُلِّ اللَّبيبِ وَ فَقرُ الاَديبِ وَ سُقمِ الطَّبيبِ: عقب ماندگى افراد هوشيار، تنگدستى افراد هنرمند و سخنور، و بيمارى طبيبان». (تفسير روح البيان)
امام علي (ع) هم مي فرمايد: عَرَفتُ اللهَ سُبحانَهُ بِفَسخِ العَزائِمِ وَ حَلِّ العُقودِ وَ نَقضِ الهِمَمِ: خدا را از سست شدن اراده هاي قوي، گشودن گره هاي دشوار و درهم شكستن تصميم ها شناختم. (نهج البلاغه، حكمت250)
تجربه هم نشان داده، افراد بسيار زرنگي هر چه فكر و نقشه كشيده و هر چه تلاش كرده اند، به ثروت و قدرت چنداني نرسيده اند؛ و برعكس، افراد كم سواد و حتّیٰ دست و پا چلفتي داراي امكانان فراوان گشته اند.
اين استثناها بسا براي اين است كه خدا نشان دهد با تمام تأثيري كه در عالم اسباب آفريده، نبايد در عالم اسباب گم شوند و نبايد فراموش كنند، كه در پشت اين دستگاه، دست نيرومندي است، كه آن را مي گرداند.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر