سوره روم - آیه 36 - جزء 21
وَ إِذٰا أَذَقْنَا اَلنّٰاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِهٰا وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمٰا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذٰا هُمْ يَقْنَطُونَ
معنای آیه
هنگامى كه به مردم رحمتى چشانيم بدان شادمان شوند، اما اگر به سزاى آنچه خود پيشتر كردهاند رنجى بديشان رسد، در دم نوميد گردند.
تفسیر قرآن
در اين آيه طرز فكر بعضي از مردم جاهل را چنين بيان مي دارد: «هنگاميكه رحمتي به مردم بچشانيم و نعمتى به دستشان آيد، خوشحال می شوند، بدون اينكه بينديشند اين خداست، كه به مشيّت خود نعمت را به ايشان مرحمت فرموده، و هرگاه بلا و رنجي به خاطر اعمالي كه انجام داده اند به آنها رسد، نوميد مي گردند، تو گويى خدا در اين ميان هيچ كاره است و از دست رفتن نعمت به اذن خدا نبوده است
و روشن است که مؤمنان راستين نه هنگام نعمت گرفتار غرور و غفلت می شوند و نه هنگام مصيبت، گرفتار يأس و نوميدى می گردند. نعمت را از خدا مى دانند و شاكر درگاه اویند و مصيبت را امتحان الاهی و يا نتيجه اعمال خويش می دانند و از خدا رفع آن را می خواهند.
«فَرِحوا بِها» تنها به معنى خوشحال شدن به نعمت نيست، بلكه شادى توأم با غرور و بي خبرى است؛ زیرا به شادى توأم با شكر و توجه به خدا دستور داده شده: «قُلْ بِفَضْلِ اللهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذالِكَ فَلْيَفْرَحُوا». (يونس، 58)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر