تفسیر قرآن

در اين آيه  به يكي از دلايل فطري بودن خدا شناسي یعنی شكوفا شدن آن در شدائد  و سختي­ ها اشاره كرده، مي ­فرمايد:

و چون مختصر زيانی همچون مريضي، فقر و سختي به مردم رسد، پرده ­ها از روی فطرتشان کنار می­ رود و پروردگارشان را با حال انابه مي‏ خوانند؛‌ ولي چون خدا رحمتي از سوي خودش به آن­ها ‏چشاند، آنان­که كم‏ ظرفيّت و كوتاه فكرند، مست و غافل شده و همه چيز را فراموش می ­کنند و به پروردگارشان شرك مي ‏ورزند.

«رحمت» در این آيه از ناحيه­ خدا شمرده شده؛ امّا «ضرّ» و ناراحتى به او اسناد داده نشده است؛ زيرا بسيارى از گرفتاري ­ها و مشكلات ما نتيجه اعمال و گناهان خود ماست، امّا رحمت­ ها همه به خدا باز می ­­گردند.

«رحمت» را از ناحيه خدا شمرده؛ امّا «ضرّ» و ناراحتى را به افراد اسناد داده؛ زيرا بسيارى از گرفتاري­ها و مشكلات نتيجه اعمال و گناهان خود انسان است، امّا رحمت­ ها همه مستقيم و غير مستقيم به خدا باز مى‏ گردند.

تکرار كلمه «ربّهم» در آيه تاكيدى است بر اين­كه انسان به طور فطری ربوبيّت و تدبير الاهى را در وجود خويش احساس مى ‏كند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر