سوره نمل - آیه 81 - جزء 20
وَ مٰا أَنْتَ بِهٰادِي اَلْعُمْيِ عَنْ ضَلاٰلَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلاّٰ مَنْ يُؤْمِنُ بِآيٰاتِنٰا فَهُمْ مُسْلِمُونَ
معنای آیه
و تو راهنماى كوران از گمراهىشان نتوانى بود، تو فقط كسانى را شنوا توانى كرد كه به آيات ما ايمان آورده و تسليم باشند.
تفسیر قرآن
و تو راهنماي كوران از گمراهي شان نتواني بود؛ تو فقط مي تواني سخن خود را به گوش كساني برساني كه آماده ی پذيرش ايمان به آيات مايند و در برابر حق تسليم اند.
وهّابيها با سوء استفاده از اين دو آيه گويند: پيامبر (ص) مرده است و سخني نمي شنود؛ لذا معني ندارد زيارت شود و مورد خطاب قرار گیرد.
پاسخ: در اين آيه تأثير ناپذيري قلب كافران را به مرده تشبيه فرموده، چنانكه جاي ديگر قلب آنان را در تأثير ناپذيري به سنگ تشبيه فرموده، نه اينكه قلب كافران در همه چيز همچون مرده و سنگ باشد. چنانكه قرآن حيات برزخي را در مورد شهدا پذيرفته است؛ و احاديث شيعه و سنّي در اين مورد شنيدن مردگان را تأييد مي كنند.
از جمله در صحيح بخاري 5/97 باب قتل ابوجهل آمده: وقتي پيامبر (ص) كشته هاي مشركين را در چاه خشكي ريخت، بالاي چاه رفت و آنها را صدا زد و خطاب به آنها فرمود: آيا به وعده ی پرورگارتان رسيديد ما كه به وعده ی پروردگارمان رسيديم. عمر گفت: يا رسول الله، با مرده ها حرف مي زني؟ فرمود: به كسي كه جان محمّد در دست اوست، شما نسبت به آنچه مي گويم از آنها شنواتر نيستيد.
علي (ع) در پايان جنگ جمل فرمود لاشه كعب بن سور را بنشانند و به او فرمود: واي بر تو، دانش تو را سودي نبخشيد و شيطان تو را گمراه كرد و به دوزخ فرستاد.
حتّیٰ محمّد بن عبدالوهّاب در ص 41 «ألهديّة السّنيّه»گويد: پيامبر (ص) بعد از وفاتش حيات برزخي برتر از حيات شهدا دارد و سلام كساني را كه به او سلام دهند، مي شنود.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر