سوره شعراء - آیه 227 - جزء 19
إِلاَّ اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا اَلصّٰالِحٰاتِ وَ ذَكَرُوا اَللّٰهَ كَثِيراً وَ اِنْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مٰا ظُلِمُوا وَ سَيَعْلَمُ اَلَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ
معنای آیه
مگر شاعرانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده باشند و خدا را فراوان ياد نموده و پس از آنكه بديشان ستم شده باشد داد خود را ستانده باشند، و ديرى نخواهد گذشت كه ستمكاران خواهند دانست چه سرنوشتى خواهند داشت.
تفسیر قرآن
ولي از آنجا كه در ميان شاعران، افراد پاك و هدفداري هم هست، مي فرمايد:
مگر كساني كه ايمان آورده و عمل صالح انجام دهند و خداوند را فراوان ياد نمايند؛ و پس از آنكه بديشان ظلم شده باشد، از استعداد شاعری خود به دفاع و ياری از خويش و مؤمنان برخيزند. آنها هم كه ستم كردند، به زودي خواهند دانست، كه بازگشتشان به كجاست و سر نوشتشان چگونه است!».
پيامبر اکرم (ص) فرمود: بعضى بيان ها چون سحر و بعضى از شعرها حكمت است. (تفسير نور)
و امام صادق (ع) فرمود: هر كس براى حقّانيّت ما يك بيت شعر بسرايد، خداوند در بهشت خانه اى به او عطا مى كند. (بحار 79/ 291)
هنگامى كه گروهى از ياران اميرمؤمنان (ع) در يكى از شب هاى ماه مبارك رمضان، سخن به شعر و شاعران كشيدند، به آنها فرمود: «اِعلَموا اَنَّ مِلاكَ اَمرِكُمُ الدِّينُ وَ عِصمَتُكُمُ التَّقوىٰ وَ زينَتُكُمُ الاَدَبُ وَ حُصونُ اَعراضُكُمُ الحِلمُ:
بدانيد ملاك كار شما دين است و مايه حفظ شما تقوى، زينت شما ادب و دژهاى محكم آبروى شما حلم و بردبارى است». (شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ج 20 ص 461)
امام صادق ع) فرمود: مراد از ذكر كثير تسبيح فاطمه زهرا (س) است (كه مشتمل بر تكبير و حمد و تسبيح است). (تفسیر نمونه)
در روايات، شعر خوبى كه از حقّ طرفدارى كند، از جهاد با سر نيزه برتر شمرده شده و مورد ستايش قرار گرفته است. (تفسير كنزالدقائق)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر