سوره شعراء

سوره شعراء - آیه 199 - جزء 19


فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ مٰا كٰانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ



پخش قاری سوره شماره آیه
محمد صدیق منشاوی سوره شعراء 199
عبدالباسط محمد عبدالصمد سوره شعراء 199
محمود خلیل الحصری سوره شعراء 199
پخش قاری شماره صفحه ردیف
مصطفی اسماعیل 375 1
محمد صدیق منشاوی 375 2

معنای آیه

و او آن را بر ايشان فرومى‌خواند، هرگز بدان ايمان نمى‌آوردند.


تفسیر قرآن


و او اين قرآن را به زبان غير عربي بر عرب­ مي­ خواند، بدين بهانه­ كه آن را نمي ­فهميم بدان ايمان نمي­ آوردند؛ ولي حالا­ كه به زبان عربي رسا نازل شده، ديگر بهانه ­اي براي ايمان نياوردن بدان ندارند.

امام ­صادق (ع) فرموده: لَو نُزِلَ القُرآنُ عَلَى العَجَم ماآمَنَت بِهِ العَرَب،    وَ قَد نُزِلَ عَلَى العَرَبِ فَآمَنَت بِهِ العَجَمُ، فَهذِهِ فَضيلَةُ العَجَمِ:

اگر قرآن بر عجم نازل شده بود، عرب بدان ايمان نمي­ آورد؛ ولي بر عرب نازل شد‌ و عجم بدان ايمان آورد و اين فضيلت عجم است. (قمي)

پيامبر اکرم (ص) فرمود: «مَن كانَ فى قَلبِهِ حَبَّةٌ مِن خَردَلِ مِن عَصَبِيَّةٍ بَعَثَهُ اللهُ يَومَ القِيامَةِ مَعَ اَعرابِ الجاهِلِيَّةِ:

كسى كه در قلبش به اندازه دانه خردلى عصبيت باشد خداوند روز قيامت او را با اعراب جاهليت محشور مى‏ كند».  (اصول كافى جلد 2 (باب العصبيه) ص 232)

و امام صادق (ع) فرمود: «مَن تَعَصَّبَ اَو تُعُصِّبَ لَهُ فَقَد خُلِعَ رَبقَةِ الايمانُ مِن عُنُقِهِ: كسى كه تعصب به خرج دهد يا براى او تعصب داشته باشند پيوند ايمان را از گردن خويش برداشته است». (كافى 2/232)

امام على بن الحسين (ع) فرمود: تعصّبى كه انسان به خاطر آن گناهكار مى ‏شود اين است كه اشرار قومش را بهتر از نيكان قوم ديگر بداند،   اما اين­كه انسان قوم و قبيله خويش را دوست دارد عصبيت نيست، عصبيت آن است كه انسان قوم و قبيله خود را در ستمگرى يارى دهد». (اصول كافى (باب العصبيه) ج 2 صفحه 233)

اميرمؤمنان على (ع) فرمود: «اِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ يُعذِّبُ سِتَّةٍ بِسِتٍّ: اَلعَربُ بِالعَصَبِيَّةِ، وَالدَّهاقِنَةُ بِالكِبرِ، وَالاُمراءُ بِالجَورِ، وَالفُقَهاءِ بِالحَسَدِ، وَالتُّجّارِ بِالخِيانَةِ، وَ اَهلُ الرُّستاقِ بِالجَهلِ:

خداوند شش گروه را به خاطر شش صفت عذاب مى‏ كند،

عرب را به خاطر تعصّبش،

صاحبان زمين و ثروت را به خاطر تكبّرشان،

زمامداران را به خاطر ستمشان،

فقهاء را به خاطر حسدشان،

تجّار را به خاطر خيانت شان

و روستائيان را به خاطر جهل».   (بحار ج 73 ص 289)

پيامبر اکرم (ص) همه روز از شش چيز به خدا پناه مى ‏برد:

از شك  و شرك و حميت (تعصب) و غضب و ظلم و حسد:

كانَ رَسولُ اللهِ (ص) يَتَعَوَّذُ فى كُلِّ يَومٍ مِن سِتٍ: مَنَ الشَّكِّ وَالشِّركِ وَالحَمِيَّةِ وَالغَضَبِ وَالبَغىِ وَالحَسَدِ». (بحار ج 73 ص 289)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان




نکات دیگر