سوره شعراء - آیه 102 - جزء 19
فَلَوْ أَنَّ لَنٰا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ
معنای آیه
اى كاش ما را بازگشتى (به دنيا) بود تا مؤمن شويم.
تفسیر قرآن
مجرمين كه نه شفاعت گري دارند و نه دوستي كه به دادشان رسد، گويند:
«كاش به دنيا بازگرديم، تا از مؤمنان مي شديم»
امام صادق (ع) فرموده: بعضي از بهشتيان گويند: چه بر سر دوست ما آمد در حالي كه دوستشان در جهنّم است. خدا براي اينكه قلب اين مؤمن را شاد كند، فرمان مي دهد، دوستش را از دوزخ درآورند و به بهشت بفرستند.
اينجاست كه باقيماندگان در دوزخ مي گويند: واي بر ما كه نه شفاعت كننده اي داريم و نه دوست مهرباني. (مجمع البيان)
بديهى است نه شفاعت بدون ملاك است و نه تقاضا در باره دوستشان بي حساب، بايد ارتباطی معنوى بين شفاعت كننده و شفاعت شونده باشد.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر