تفسیر قرآن

سپس به پيامبر (ص) می فرمايد:

به مشرکين بگو: من در برابر پذيرش اين قرآن و اين آئين آسمانی نيز از شما اجري نمي طلبم؛ مزد من جز اين نيست که هر كه خواهد با آزادي و اختيار راهي به سوي پروردگارش بيابد و سعادتمند شود، هدايت كنم.

در بسياری از آيات قرآن آمده: «پيامبران الاهی به مردم می گفتند: «ما هيچ پاداشی از شما نمی طلبيم، اجر ما تنها بر خداست» (47 سبا).

امّا در مورد پيامبر اسلام (ص) سه تعبير دارد:

در آيه فوق فرموده: «پاداش من تنها اين است كه شما هدايت شويد».

در آيه 23 سوره شورا آمده: «قُل لااَسئَلُكُم عَلَيهِ اَجراً اِلَّا المَوَدَّةَ في القُربیٰ‏: من از شما پاداشی نمی طلبم جز دوستی بستگانم»

و در آيه 47 سوره سبا آمده: «قُل ما سَاَلتُكُم مِن اَجرٍ فَهُوَ لَكُم اِن اَجريَ اِلّا عَلَی اللهِ: بگو پاداشی كه از شما خواستم تنها به سود شماست، پاداش من تنها بر خداست».

از اين سه تعبير نتيجه می شود: مودّت ذی القربای پيامبر (ص) به سود خود مؤمنان است و از طرفی اين محبّت وسيله ‏ای است برای هدايت به راه خدا. بنابراين مودّت ذی القربای پيامبر (ص) ادامه راه او و هدايت و رهبری او از طريق ذوی القربای اوست،

و اين همان چيزی است كه شيعه در مسئله امامت معتقد است، که رهبری بعد از پيامبر (ص) در شكل امامت برای هميشه ادامه دارد.

اصولاً محبّت عامل مؤثّری برای پيروی است. چنان كه در آيه 31 آل عمران آمده: «قُل اِن كُنتُم تُحِبّونَ اللهَ فَاتَّبِعوني‏: بگو اگر خدا را دوست مي داريد از من پيروی كنيد.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر