تفسیر قرآن

برخلاف گمان بنى‏ اسرائيل كه خيال مى‏ كردند كيفر خداوند درباره ‏ى آنان با كيفر الاهى نسبت به ديگران تفاوت دارد، خداوند با بیان یک قانون کلّی، که از هر نظر منطقی است، معيار خلود در جهنّم و بهشت را بیان می کنند و در این آیه در مورد خلود در جهنّم مي فرمايد: «آری، کساني که گناه کنند و گناهنان آن ها را احاطه کند، اهل جهنّم اند و تا ابد در آن خواهند ماند.»

امام باقر (ع) در باره: «بَلىٰ‏ مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً» فرمود: يعنى وقتى كه ولايت اميرالمؤمنين را انكار كنند، در آن صورت اصحاب آتش اند و جاودان در آن خواهند بود. (كافى ج 1 ص 429 ح 82)

چون علی (ع) در ميان امّت اوّلين فردى است كه باب ولايت را گشود، مقتضاى توحيد اقرار به ولايت آن حضرت است.

خوارج بر آنند، که مرتکب گناه کبيره کافر است و بدون توبه در آتش جاويدان است؛ اماميّه و اشاعره و حنابله برآنند که مرتکب گناه کبيره مؤمنی است که به اندازه استحقاقش عذاب خواهد ديد و معتزله گويند مرتکب گناه کبيره نه کافر است نه مؤمن.

علّامه حلّی در شرح تجريد بر ردّ نظر خوارج گويد: اگر مؤمن گناهکار تا ابد در جهنّم بماند، لازم می آيد مؤمنی که در تمام عمرش خدا را عبادت کرده و آن گاه در آخر عمرش يک گناه کرده، جاودانه در آتش باشد، يعنی همانند کسی باشد که در تمام عمرش کافر بوده؛ و اين چيزی است، که عقلا آن را نمی پذيرند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر