تفسیر قرآن

و بالاخره مي فرمايد:

و اگر فضل و رحمت خدا شامل حالتان نبود، به خاطر اين تهمتي كه به پيامبر زديد، عذاب سختي بر شما نازل مي شد.

يکی از فلسفه های مبارزه شديد اسلام با غيبت و دستور عيب پوشی به مؤمنين اين است كه غيبت، عيوب پنهانی را آشكار می سازد و گناه جنبه عمومی پيدا می كند.

البته اين مسأله استثناهايی دارد، از جمله شهادت در دادگاه و يا مواردی كه برای نهی از منكر هيچ راهی جز پرده برداشتن از روی زشتكاری يك نفر نباشد.

از آيات فوق معلوم می شود کوچک شمردن گناه همچون بهتان و تهمت به زنان پاکدامن خود يکی از گناهان بزرگ است.

اميرمؤمنان (ع) مى ‏فرمايد: اَشَدُّ الذُّنوبِ مَا استَهانَ بِهِ صاحِبُهُ: شديدترين گناهان گناهى است كه صاحبش آن را سبك شمارد. (نهج البلاغه، حکمت 348)

و رسول خدا (ص) فرموده: «مَن اَذاعَ فاحِشَةً كانَ كَمُبتَدِئُها: هر كه كار زشتي را فاش كند، چون كسي است كه آن را انجام داده است. (كافي، كتاب ايمان و كفر، باب تعيير و سرزنش، حديث 2

مردی به امام کاظم (ع) عرض كرد: افراد موثّق کار ناروايی از مؤمني نقل می کنند؛ ولی خودش انكار می کند. امام فرمود: حتّیٰ اگر پنجاه نفر سوگند خورند، كه او كاری كرده و او بگويد نكرده ‏ام، از او بپذير و از آنها نپذير. (نورالثّقلين)

اشاعه‏ فحشا، گاهى با زبان و قلم است كه عمل زشت مردم را افشا كند و گاهى با تشويق ديگران به گناه و قرار دادن امكانات گناه در اختيار آنان.

امام صادق (ع) فرمود: كسى كه آنچه را در باره ی مؤمنى بشنود، براى ديگران بازگو كند، جزء مصاديق اين آيه است. (تفسير كنزالدقائق)

در حديث مى‏ خوانيم: كسى كه كار زشتى را شايع كند، مانند كسى است كه آن را مرتكب‏ شده است. (تفسیر کنزالدّقائق)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر