تفسیر قرآن

خداوند والا آن پادشاه راستين، که خدايي جز او نيست؛ اوست پروردگار عرش كريم. منزّه است از اين كه جهان را بيهوده آفريده باشد.

عرش مجموعه جهان هستى است كه تحت حكومت خداوند است.

در حديثي امام حسين (ع) مي فرمايد: اِنَّ اللهَ ماخَلَقَ العِبادَ اِلّا لِيَعرِفُوهُ؛‌ فَاِذا عَرَفوهُ عَبَدوهُ؛ فَاِذا عَبَدوهُ استَغنوا بِعِبادَتِهِ عَن عِبادَةِ مَن سِواهُ: خدا بندگانش را نيافريده است، مگر براي اين كه او را بشناسند؛ و چون او را شناختند، پرستش كنند؛ و چون خدا را پرستش كردند، با پرستش او از پرستش غير او بي نياز شوند. (بحارالانوار 5/312)

امام صادق (ع)‌‌ فرمود: ما براي بقا خلق شده ايم و چگونه فاني مي شويم؟‌ با اين كه بهشت و جهنّم فنا ندارند، نه بهشت از بين مي رود و نه آتش دوزخ فرو مي نشيند؛ بلكه ما در مردن از خانه اي به خانه ی ديگر منتقل مي شويم. (الميزان به نقل از علل)

آيا اين معقول است بگوييم: جهان با اين وسعت و اين نظم اعجاب انگيز بيهوده آفريده شده است؟ آيا معقول است که بگوييم: عالی ترين محصول شناخته شده جهان، که انسان است، تنها برای اين خلق شده، که چند صباح کوتاهی با اين همه سختی و ناراحتی بگذراند و آن گاه با مردن نابود شود و همه چيز پايان يابد؟ هر عاقلی تأييد می کند، که چنين نيست؛ بلکه رندگی در دنيا مقدّمه ‏ای است برای عالَمی وسيع تر، عالی تر و جاودانی، که در آن هريک از نيکان و بدان به سزايشان برسند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر