سوره حج - آیه 46 - جزء 17
أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي اَلْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهٰا أَوْ آذٰانٌ يَسْمَعُونَ بِهٰا فَإِنَّهٰا لاٰ تَعْمَى اَلْأَبْصٰارُ وَ لٰكِنْ تَعْمَى اَلْقُلُوبُ اَلَّتِي فِي اَلصُّدُورِ
معنای آیه
مگر در زمين سير و سفر نمىكنند تا صاحب دلهايى شوند كه با آن بينديشند يا گوشهايى كه با آن بشنوند، اين چشمها نيست كه كور است بلكه آن دلها كه در سينههاست كور است.
تفسیر قرآن
بعد از بيان ويران كردن شهر و ديار ستمگران، براي هشدار به ظالمان مي فرمايد: آيا اين ها در زمين سير نكرده اند، تا از شهرهاي ويران شده امّت هاي گذشته ديدن كنند و دل هاشان بيدار و گوش هاشان شنوا گردد و بينديشند؟ چشم های ظاهری آن ها کور نيست، بلکه دل های در سينه هاشان کور است.
پيامبر اکرم (ص) فرمود: «شَرُّالعِمیٰ، عَمیَ القَلبِ: بدترين نابينايی، نابينايی دل است. (نورالثقلين)
در روايت ديگری پيامبر (ص) فرمود: «اِذا اَرادَ اللهُ بِعَبدٍ خَيراً فَتَحَ عَينِ قَلبِهِ فُيُشاهِدُ بِها ماكانَ غائباً عَنهُ: هنگامی كه خدا بخواهد در حق بنده ای نيكی كند، چشمان قلب او را می گشايد تا چيزهايی را كه از او پنهان بود مشاهده كند». (نورالثقلين)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر