سوره انبیاء - آیه 87 - جزء 17
وَ ذَا اَلنُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغٰاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنٰادىٰ فِي اَلظُّلُمٰاتِ أَنْ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ اَلظّٰالِمِينَ
معنای آیه
و (يارى كرديم) ذوالنون (يونس) را؛ آنگه كه غضبناك به راه افتاد و گمان برد كه هرگز بر او تنگ نخواهيم گرفت، سپس در تاريكيها ندا در داد كه جز تو خدايى نيست، تو منزهى، اين منم كه ستمكارم.
تفسیر قرآن
آن گاه سرگذشت پيامبر بزرگ ديگر خدا يعني «يونس» فرزند متیٰ را بيان كرده، مي فرمايد:
هنگامي كه «ذَاالنّون صاحب ماهی» يعني يونس پنداشت تمام رسالتش را انجام داده و ديگر ايمان نمی آورند؛ خشمگين بر قوم بت پرستش از ميان آنها رفت؛ در حالي كه بهتر بود، صبر نمايد، شايد به سوي خدا آيند و پنداشت كه ما هرگز بر او تنگ نمي گيريم كه نهنگی او را بلعيد، پس درون تاريكي هاي شكم نهنگ صدا زد: خداوندا، خدايي جز تو نيست؛ پاك و منزّهي تو، من از ستمكاران بودم، هم بر خويش ستم كردم و هم بر قوم خود.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر