معنای آیه
و چون تصميم گرفتند ابراهيم را بسوزانند، پير و جوان، براي خدمت به خدايانشان به صحرا رفتند و تا آنجا كه توانستند هيزم جمع كردند و براي سوزاندن ابراهيم (ع) آوردند.
بدين ترتيب، كوهي از هيزم جمع شد و آنها را آتش زدند و چون طبعاً نمي شود به چنين آتشي نزديك شد، آن حضرت را در منجنيق گذاشتند و به درون آتش پرتاب كردند.
چون ابراهيم (ع) را به سوي آتش پرتاب كردند، خدايي كه همه چيز به فرمان اوست فرمان داد:
«اي آتش، بر ابراهيم سرد و سلامت باش و فوراً هم چنان شد».
امام باقر (ع) فرموده: وقتي ابراهيم را با منجنيق به سوي آتش پرتاب كردند، جبرئيل در ميان هوا به او گفت: آيا حاجتي داري؟ فرمود: به تو نه.
و چون ابراهيم را به سوي آتش پرتاب كردند، دعايش اين بود: يا اَحَدُ يا صَمَدُ، يَا مَن لَم يَلِد وَ لَم يُولَد، وَ لَم يَكُن لَهُ كُفُواً اَحَدٌ؛ تَوَكَّلتُ عَلَي اللهِ. پس خداي تبارك و تعاليٰ فرمود: تو را كفايت كردم و به آتش فرمود: سرد و سلامت باش.
جبرئيل نيز با ابراهيم (ع) در ميان آتشي كه به گلستان تبديل شده بود، نشست و با او به گفت و گو پرداخت. (مجمع البیان)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر