تفسیر قرآن

و باز در نفی شرک مي فرمايد:

به مشركان بگو: اگر دليلي بر وجود خداياني جز الله داريد، ارائه دهيد. اين تذکار کسانی است که با من اند و تذکار کسانی است که پيش از من بودند؛ امّا بيشترشان حق را نمی شناسند و از آن رو گردانند.

كتابى كه چند نويسنده دارد به روشنی معلوم است كه جملات، سياق و محتواى هر قسمت از آن با بخش های ديگرش متفاوت است و بديهى است كه هر چه كتاب، بزرگ تر و مفصّل ‏تر باشد، اين اختلاف، بيشتر خواهد بود؛ بنابراين، اگر كتاب بزرگ هستى توسّط چند خدا اداره می شد، اين هماهنگى و نظم محيّرالعقول در جهان هستی وجود نداشت.

امام رضا (ع) فرمود: خداى تبارك و تعالىٰ فرمود: اى فرزند آدم به مشيّت من پديد آمدى كه اينك خودت هم داراى خواست و مشيّت شدى و با قوّت من است كه فرايض مرا ادا مى‏ كنى و اگر نيروى معصيت دارى آن را نيز با نعمت من يافته ‏اى، چون اين من بودم كه تو را شنوا و بينا و توانا كردم آنچه از خوبي ها به تو برسد از خداست و آنچه از بدي ها به تو رسد از خود توست؛

چون من از خود تو به حسنات و خوبي هايت سزاوارترم؛ همچنان كه تو به بدي هايت از من اولايى؛ چون من از آنچه مى‏ كنم بازخواست نمى‏ شوم، ولى خلق من بازخواست مى‏ شوند. (نورالثقلين)

امام صادق (ع) فرمود: «ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ» يعنى ذكر عصرى كه در آن زندگى مى‏ كنم، كه در اين عصر چه حوادثى رخ خواهد داد، و «ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي» يعنى آنچه در اعصار گذشته رخ داده است». (مجمع)

اميرمؤمنان (ع) فرمود: با نزول قرآن به پيامبر اسلام (ص) علم پيامبران پيشين و علم اوصيا و علم آنچه تا قيامت رخ مي دهد، داده شده است. آن گاه حضرت اين آيه را تلاوت فرمود: «هَذا ذِكرُ مَن مَعِيَ وَ ذِكرُ مَن قَبلي»‌؛ پس قرآن حاوي علم ماكان و مايكون است. (تفسير فرات)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر