تفسیر قرآن

آن گاه براي بيان يكي از نشانه هاي تغافل مردم از حساب و جزای بعد از مرگ مي فرمايد:

هيچ پند تازه اي از طرف پروردگارشان به آن ها نرسيد، مگر آن كه با شوخي به آن گوش مي دهند و آن را به مسخره می گيرند.

آری، گوش دادن و فهميدن كافى نيست، پذيرش و عمل لازم است.

قديم يا حادث بودن كلام خدا، در زمان بني عبّاس مطرح شده و جنبه سياسي داشته است، تا مردم را از حکومت مخصوصاً خلافت الاهي ائمّه معصومين علیهم السّلام به دور دارند.

بديهي است محتواي قرآن‌ كه از علم خدا نشأت مي گيرد قديم است، ولي الفاظش كه بر پيامبر اكرم (ص) نازل شده، حادث است. كدام عاقل مى‏ گويد: نزول وحی بر پيامبر از آغاز رسالتش نبوده؟ از طرفی، اين مسأله كدام مشكل علمی يا اجتماعى يا اخلاقى مسلمين را حل مى ‏كند؟

امام رضا (ع) فرمود: «تورات و انجيل و زبور و فرقان و همه كتاب هايي كه نازل شده كلام خداست تا براي عالميان نور و هدايت باشند و همه حادثند؛ چه خداي تعاليٰ فرموده: «اَو يَحدِثُ لَهُم ذِكراً: يا ذكري برايشان باشد»؛ و فرموده: «مايَأتيهِم مِن ذِكرٍ مِن رَبِّهِم مُحدَثٍ اِلَّا استَمَعوهُ» و خدا همه كتاب هايي را كه نازل كرده حادث كرده». (الميزان به نقل از احتجاج)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر