تفسیر قرآن

اين سوره در «مكّه» نازل شده و 112 آيه دارد. سوره انبيا چنان كه از نامش پيداست، سوره پيامبران است و ذكر و مشخّصات و برنامه شانزده پيامبر در آن آمده است.

بنابراين، غرض اين سوره گفت و گو پيرامون مسأله نبوّت است، كه مسأله توحيد و معاد را زير بنای آن قرار داده، بخشي ديگر از مطالب اين سوره در مورد مبدأ‌ و معاد و بخشي ديگر در مورد پيروزي حقّ بر باطل و لشكريان عدل بر جنود ابليس و سرانجام نيك بودن از آنِ‌ متّقين است.

پيامبر اکرم (ص) فرموده: هر كه سوره انبياء را بخواند، خدا حسابش را آسان كند و هر پيامبري كه نامش در قرآن آمده با او مصافحه كرده و سلام فرستد. (نورالثّقلين)

امام صادق (ع) فرموده: هر كس سوره انبيا را با علاقه بخواند، با همه پيامبران در بهشت همنشين گردد و در زندگي در چشم مردم پر ابهّت خواهد بود. (نورالثّقلين)

البتّه خواندن بايد مقدّمه انديشيدن و انديشيدن مقدّمه براي ايمان و عمل باشد.

در اين آيه بعد از ذكر بسم الله به مردم هشدار مي دهد، هنگام حساب مردم نزديك شده؛ ولي آنان همچنان درحال غفلت اند و از فكر آن رو گردانند.

نزديك شدن قيامت یعنی آنچه از دنيا مانده در برابر آنچه گذشته كم است. با مردن هر كسي هم حساب و پاداش و كيفرش ولو در سطحي رقيق شروع مي شود.

پيامبر اسلام (ص) با اشاره به انگشت «سبابه» و «وسطی» كه در كنار هم قرار دارند، فرمود: «بعثت من و روز قيامت مانند اين دو است.» (مجمع)

از آن رو مردم از قیامت غافل و رو گردانند كه به دنيا دل بسته و به تمتّعات آن سرگرم اند در نتيجه دلهاشان از محبّت دنيا پر شده و جايى براى ياد قيامت در آن نیست و چنان كه بايد و شايد حساب را تصوّر نمى ‏كنند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر