سوره کهف - آیه 110 - جزء 16
قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَىٰ إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَٰهُكُمْ إِلَٰهٌ وَاحِدٌ ۖ فَمَن كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا
معنای آیه
بگو: «من هم مِثل شما بشری هستم و[لی] به من وحی میشود که خدای شما خدایی یگانه است. پس هر کس به لقای پروردگار خود امید دارد باید به کار شایسته بپردازد، و هیچ کس را در پرستش پروردگارش شریک نسازد.»
تفسیر قرآن
اين آيه آخر که خلاصه ای است از سوره، مجموعه اى است از اصول دين يعنى توحيد و معاد و رسالت پيامبر اکرم (ص) و به آن حضرت می فرماید:
بگو: آري، من بشري مثل شما هستم و تنها امتيازم اين است كه به من وحي مي شود. معبود شما خداي يگانه است؛ پس هر كس اميد لقاي پروردگارش را دارد، بايد عمل صالح انجام دهد و كساني را در عبادت پروردگارش شريك نسازد.
در حديث قدسي خداوند مي فرمايد: كلمه «لاإِلـهَ إِلّا ٱللهُ» قلعه محكم من است و هر كس وارد آن شود، از عذاب و كيفر الاهي در امان است.
«لقاي پروردگار» مشاهده باطني ذات پاك خدا با چشم دل و بصيرت درون است كه هر چند در دنيا هم براي مؤمنان راستين امكان دارد؛ امّا در آن دنيا كه پرده هاي غفلت از جلو چشم بصيرت همه كنار مي رود؛ اين معنا براي همه آشكار مي گردد.
امام باقر (ع) فرموده: اگر بنده اي عملي انجام دهد و با آن رحمت خدا و خانه ی آخرت را طلبد، آن گاه رضاي احدي از مردم را هم در آن دخالت دهد، مشرك است. (تفسير عياشي)
رسول اكرم (ص) فرموده: كسي كه چهل شبانه روز اعمالش را براي خدا خالص گرداند، خدا چشمه هاي حكمت را از قلبش بر زبانش مي گشايد». (سفينة البحار 1/408)
امام صادق (ع) فرمود: خداى تبارك و تعالىٰ فرموده: من بهترين شريكم، هر كس در عمل خويش كسى را شريك من كند، من آن را قبول نمى كنم، مگر آنچه را كه خالص براى من آورد. (تفسير عياشى)
در حديث است: هر كس هنگام خوابيدن اين آيه را بخواند، هر ساعتى كه بخواهد از خواب بيدار مى شود. (نورالثّقلين)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر