سوره کهف - آیه 90 - جزء 16
حَتَّىٰ إِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلَىٰ قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَل لَّهُم مِّن دُونِهَا سِتْرًا
معنای آیه
تا آنگاه که به جایگاه برآمدن خورشید رسید. [خورشید] را [چنین] یافت که بر قومی طلوع میکرد که برای ایشان در برابر آن پوششی قرار نداده بودیم.
تفسیر قرآن
تا به خاستگاه خورشيد رسيد و دريافت که خورشيد بر مردمی طلوع می کند، كه در برابر محفوظ ماندن از خورشيد هيچ پوششی برایشان قرار نداده بوديم. یعنی برهنه بودند و يا پوشش بسيار كمى كه بدن آن ها را از آفتاب نمى پوشانيد، داشتند.
امام صادق (ع) فرمود: نه خانه سازى مى دانستند نه خيّاطى. خورشيد بى مانع بر آنان مى تابيد به نحوی كه صورت هاشان سياه شده بود. (نورالثقلین)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر