سوره کهف - آیه 42 - جزء 15
وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَىٰ مَا أَنفَقَ فِيهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا
معنای آیه
[تا به او رسید آنچه را باید برسد] و [آفت آسمانی] میوههایش را فرو گرفت. پس برای [از کف دادن] آنچه در آن [باغ] هزینه کرده بود، دستهایش را بر هم میزد در حالی که داربستهای آن فرو ریخته بود. و [به حسرت] میگفت: «ای کاش هیچ کس را شریک پروردگارم نمیساختم.»
تفسیر قرآن
هر چند همسايه مؤمن واقعيّت را به همسايه خود گفت؛ ولي بر اثر غرورش به جاي توبه و طلب بخشش از پروردگارش با همان روحيه و طرز فكرش به خانه خود بازگشت و به خواب خوش فرو رفت.
در همان شب فرمان نابودي باغ هايش از طرف خدا صادر شد؛ به طوري كه در مدّت كوتاهي تمام آن درختان پر ميوه و آن زراعت به ثمر نشسته را در هم كوبيد و نابود كرد. و چون صبح شد و به باغش رفت و منظره عجيب باغ هايش را مشاهده كرد، دست هايش را از حسرت به هم ماليد و بر آنچه خرج آن باغ ها كرده بود افسوس خورد و گفت: اي كاش، كسي را شريك پروردگارم نساخته بودم.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر