سوره کهف - آیه 17 - جزء 15
وَتَرَى الشَّمْسَ إِذَا طَلَعَت تَّزَاوَرُ عَن كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِينِ وَإِذَا غَرَبَت تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِي فَجْوَةٍ مِّنْهُ ۚ ذَٰلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ ۗ مَن يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ ۖ وَمَن يُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُّرْشِدًا
معنای آیه
و آفتاب را میبینی که چون برمیآید، از غارشان به سمت راست مایل است، و چون فرو میشود از سمت چپ دامن برمیچیند، در حالی که آنان در جایی فراخ از آن [غار قرار گرفته]اند. این از نشانههای [قدرت] خداست. خدا هر که را راهنمایی کند او راهیافته است، و هر که را بیراه گذارد، هرگز برای او یاری راهبر نخواهی یافت.
تفسیر قرآن
آن گاه به ريزه كاري هاى آن غار و زندگى عجيب اصحاب كهف در آن غار پرداخته مي فرمايد:
چون دهانه غار رو به جنوب و در نيمكره شمالي بوده، خورشيد هنگام طلوع از غارشان به سمت راست متمايل مي گرديد و هنگام غروب از سمت چپشان مي گذشت و غار هم براي همه شان جاي كافي داشت.
از اين رو، نور غيرمستقيم خورشيد كه براي بدن لازم است، به اندازه كافي در غار وجود داشت و اين از آيات خداست؛ زيرا هر كه را خدا هدايت كند، راه يافته است و هر كه را گمراه كند، هيچ ولي و ياوري نخواهد داشت.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر