سوره کهف - آیه 10 - جزء 15
إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا
معنای آیه
آنگاه که جوانان به سوی غار پناه جستند و گفتند: «پروردگار ما! از جانب خود به ما رحمتی بخش و کار ما را برای ما به سامان رسان.»
تفسیر قرآن
وقتي كه آن جوانان ديدند نمي توانند در آن جامعه ی كافر و طاغوتي اظهار توحيد و خداپرستي كنند، به درگاه خدا رو كردند و گفتند: پروردگارا، ما را رحمتي از جانب خود عطا فرما و براي ما راه نجاتي قرار ده، كه ما را از اين تنگنا برهاند و به رضايت و خوشنودي تو و خير و سعادت ما بيانجامد.
بنا بر تواريخ اصحاب كهف وزيران و صاحب منصبان بزرگ شاه بودند كه با گذشتن از زندگى پرناز و نعمت علیه او و آئينش قيام كردند.
مردم نسبت به فساد و جامعه ى فاسد سه دسته اند: گروهى در فساد جامعه هضم مى شوند. گروهى كه در جامعه فاسد، خود را حفظ مى كنند، مثل اصحاب كهف و گروهى كه جامعه ى فاسد را تغيير مى دهند و اصلاح مى كنند، مثل انبيا و اوليا.
در روايات آمده: اصحاب كهف جزو اصحاب و ياران حضرت مهدى (ع) هستند. (آیت الله صافی، منتخب الاثر، ص 485)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر