سوره اسراء - آیه 97 - جزء 15
وَمَن يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ ۖ وَمَن يُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِهِ ۖ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ عُمْيًا وَبُكْمًا وَصُمًّا ۖ مَّأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَاهُمْ سَعِيرًا
معنای آیه
و هر که را خدا هدایت کند او رهیافته است، و هر که را گمراه سازد، در برابر او برای آنان هرگز دوستانی نیابی، و روز قیامت آنها را کور و لال و کر، به روی چهرهشان درافتاده، برخواهیم انگیخت: جایگاهشان دوزخ است. هر بار که آتش آن فرو نشیند، شرارهای [تازه] برایشان میافزاییم.
تفسیر قرآن
در ادامه می فرمايد:
«هر كه را خدا هدايت كند، او هدايت يافته واقعي است؛ و هر كه را به خاطر اعمال بدش گمراه كند، غير از خدا هادي و رهبري برايش نخواهی يافت. روز قيامت فرشتگان آنها را در حالي كه به رو در افتاده و نابينا و لال و كرند براي حساب و كتاب نزد خدا حاضر مي سازند و جايگاه هميشگي آن ها دوزخ است. دوزخی که هر زمان شعله ی آتش آن فرو مي نشيند، شعله ی تازه اي بر آن مي افزائيم».
خداوند در اين آيات مى خواهد بيان كند، كه قرآن شفا و رحمت و اصلاح كننده كسى است، كه خود نفسى اصلاح طلب داشته باشد، وگرنه همين قرآن نسبت به ستمكاران زيان است؛ چون با اين كه اين قرآن بزرگ ترين معجزه است، معجزه هاى ديگر از رسول خدا مى خواهند.
نطفه پاك ببايد كه شود قابل فيض
ورنه هر سنگ وگلى لؤلؤ و مرجان نشود!
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر